Sagowiec odwinięty – jak uprawiać roślinę, którą jadły dinozaury

0
Sagowiec - cykas
Sagowiec jest dość wymagający w uprawie, ale to bardzo efektowna roślina doniczkowa.

Sagowiec odwinięty jest atrakcyjną rośliną doniczkową, przypominającą palmę. Ale nią nie jest, a w dodatku należy do najstarszych roślin świata. Wyjaśniamy, jak uprawiać sagowiec.

Sagowiec odwinięty

Sagowiec odwinięty jest bardzo ciekawą rośliną doniczkową.

t_s_l - pixabay.com
Liście sagowca

Liście sagowców przypominają liście palm, jednak ta roślina ma niewiele z nimi wspólnego.

Waldemar Wylęgalski
Sagowiec - szyszka żeńska

Wprawdzie w domu sagowce raczej nie zakwitną, ale warto wiedzieć, że są dwupienne - są okazy męskie i żeńskie i wytwarzają odmiennie wyglądające "szyszki".

Jautomatic - morguefile.com
Sagowiec - szyszka męska

Sagowce należą do bardzo starej rodziny rośliny. Ich przodkowie żyli w czasach dinozaurów.

Mikel29 - pixabay.com
Sagowce w naturze

Sagowce rosną w południowej Japonii. W naturze wytwarzają spory "pieniek", w uprawie doniczkowej są znacznie niższe.

Kowham - pixabay.com
Liście sagowca

Sagowce są trujące, trzeba więc uważać jeśli w domu są dzieci lub zwierzęta. Zabiegi pielęgnacyjne lepiej wykonywać w rękawiczkach, bo ich sok działa drażniąco.

Zoosnow - pixabay.com

Sagowiec zwany cykasem – roślina pełna niespodzianek

Sagowiec odwinięty, nazywany też cykasem to roślina niezwykła i zaskakująca pod każdym względem. Jego rodowód sięga odległych czasów prehistorii, gdyż praprzodkowie sagowców dzielili przestrzeń życiową z wielkimi dinozaurami, tworząc ówczesny krajobraz i stanowiąc cenne źródło pożywienia dla roślinożernych gatunków tych ogromnych gadów.

Kolejnym zaskoczeniem może być pochodzenie sagowca, który na pierwszy rzut oka do złudzenia przypomina typową palmę, choć wcale nią nie jest, gdyż należy do monotypowej rodziny sagowcowatych.

Polecamy: Palmy, które dobrze rosną w domu. Jakie wybrać i jak o nie dbać

Sagowiec tworzy krótki, pękaty, postrzępiony i częściowo zagłębiony w ziemi „pień” oraz rozwijający się na jego szczycie piękny, rozłożysty pióropusz zielonych, pierzastych, sztywnych i wywiniętych na zewnątrz, dużych liści. Jak się okazuje, jego pękaty, gruby „pieniek” z biologicznego punktu widzenia nie jest jednak typowym pniem tylko kłodziną (rodzaj pnia typowy dla palm), powstałą z obumarłych liści, choć cykas nie jest przecież palmą, ani nawet drzewem.

Uwaga – sagowiec jest trujący

Niech nas również nie zwiedzie niewinny wygląd rośliny, gdyż w swoich tkankach posiada ona trujące i naprawdę niebezpieczne substancje (m.in. toksyczna cycazyna). Toksyny z soku po dostaniu się do ust lub oczu mogą powodować przykre w skutkach dolegliwości i podrażnienia, a spożyte przez zwierzęta domowe, mogą nawet prowadzić do ich śmierci, dlatego cykasów nie należy uprawiać w mieszkaniach, w których przebywają dzieci lub zwierzęta domowe, a wszystkie prace pielęgnacyjne wokół nich należy wykonywać w rękawiczkach ochronnych.

Sagowiec lubi ciepło

Mimo niezwykłej urody, pochodzenia i walorów ozdobnych, cykasy nie należą do roślin łatwych w uprawie. Ich ojczyzną są tereny leżące na obszarze południowej Japonii, gdzie panują warunki zbliżone bardziej do tropików niż naszego kapryśnego i dość chłodnego klimatu.

Przyzwyczajone do słońca i ciepła rośliny, nie będą tolerowały chłodu (nie znoszą spadków temperatury poniżej 5°C) ani ciemnych pomieszczeń, dlatego przez cały rok należy zapewnić im temperaturę pokojową (latem ok. 25-30°C, zimą 20-22°C) oraz bardzo jasne, ale osłonięte przed bezpośrednim słońcem stanowisko uprawy.

Dowiedz się też: Jak uprawiać sansewierię walcowatą - roślinę o zaskakujących liściach

Podlewanie to wyzwanie

Roślinę trzeba też w odpowiedni sposób podlewać, gdyż nie lubi suchego ani zbyt mokrego podłoża i jest wrażliwa na zalanie (nadmiar wody w podłożu powoduje choroby grzybowe i gnicie „pieńka”). Dlatego też należy podlewać ją dość często (latem raz w tygodniu, zimą co 10 dni), ale umiarkowanie, pilnując, aby nadmiar wody nie pozostawał zbyt długo na podstawce.

Sagowcowi należy też zapewnić odpowiednio przepuszczalne podłoże, które nie będzie kumulowało wody (najlepiej jeśli będzie to specjalna ziemia dla palm).

Z racji swojego pochodzenia sagowce nie bardzo lubią też suche powietrze, dlatego wilgotność w pomieszczeniu warto podnieść (szczególnie zimą), ustawiając w pobliżu ich doniczki nawilżacz powietrza lub odkryte akwarium.

Ciasna doniczka, ale duży pokój, czyli miejsce dla sagowca

Warto też pamiętać, że przeznaczona do ich uprawy doniczka nie powinna być zbyt duża, gdyż wbrew pozorom rośliny znacznie lepiej czują się w nieco przyciasnych pojemnikach niż w obszernych donicach. Za to w mieszkaniu należy też zapewnić roślinom sporo miejsca. Rosną wprawdzie bardzo wolno i w uprawie doniczkowej nigdy nie osiągają tak dużych rozmiarów jak w naturze (po kilkudziesięciu latach dorastają nawet do 6-7 m, ale uprawiane w doniczce rzadko przekraczają 1,5-2 m wys.), ale ich rozłożyste, duże liście mocno się rozrastają się na szerokość, zajmując z czasem znaczną przestrzeń.

Polecamy też: Uszy Shreka, Gollum, Hobbit w... doniczce? Poznaj zadziwiającą odmianę grubosza

Z tego względu rośliny doskonale prezentują się w dużych, jasnych salonach lub obszernych, widnych holach, ale nie bardzo nadają się do uprawy w małych, niedoświetlonych wnętrzach, w których już po kilku latach uprawy mogą zacząć stwarzać problemy.

Ze względu na swój niezwykły pokrój i wspaniałe walory ozdobne, sagowce powinny być też traktowane jako typowe solitery, uprawiane w atrakcyjnej doniczce na eksponowanym stanowisku, gdyż zupełnie nie nadają się do tworzenia ozdobnych kompozycji z innymi roślinami. Są też idealnymi roślinami do uprawy w ciepłych szklarniach i oranżeriach.

Oceń artykuł
5,00 / 1 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy
Więcej na ten temat:

,

Autor: Katarzyna Józefowicz

Polecamy Ci również

Zobacz także