Lilie

Lilie

Lilia królewskaLilie to piękne, dostojne, wytworne kwiaty, które bez wątpienia można zaliczyć do ogrodowej arystokracji.

Lilie zajmują honorowe miejsca na rabatach, w ogrodach leśnych lub w pojemnikach. Na rabatach są idealnym partnerem dla roślin jednorocznych oraz bylin, zwłaszcza bylin w kolorze niebieskim, bo tylko w takim kolorze nie występują lilie. Najniższe spośród lilii, które nie przekraczają 50 cm można zastosować w ogródkach skalnych. Kwiaty te są bylinami cebulowymi, wieloletnimi, uprawianymi przez 2-3 lata w jednym miejscu, które często rozwijają się przez całe lato. Na ogół są odporne na mróz. Kwiaty wielu gatunków i odmian uprawianych mają cętki lub paski innego koloru. Wysokość lilii waha się od 30 cm do 2 m. Kwiaty mają średnicę od 5 do 25 cm, powstają na szczytach pędów pojedynczo lub w kwiatostanach liczących nawet do 50 kwiatów. Rośliny te pochodzą głównie z Chin i Japonii (stanowią 60% ogółu lilii) - najbardziej popularne i dekoracyjne. Najczęściej uprawiane jako ozdobne rośliny gruntowe są: Lilium regale - lilia królewska, Lilium tigrinum - lilia tygrysia, Lilium speciosum - lilia wspaniała.

Lilie zostały sklasyfikowane w dziewięciu grupach:

Grupa I - mieszańce azjatyckie - powstałe z gatunków Lilium tigrinum - lilia tygrysia, Lilium davidii - lilia Dawida, Lilium concolor - lilia jednobarwna, Lilium bulbiferum - lilia bulwkowata, Lilium holandicum i Lilium maculatum. W naszych warunkach całkowicie odporne na mrozy. Jest to najliczniejsza grupa odmian ogrodowych charakteryzująca się szeroką gamą barw, wczesną porą kwitnienia i odpornością na choroby. Są niewybredne w stosunku do podłoża i klimatu. Kwitną od maja do lipca. W zależności od odmiany ich wysokość waha się od 120 do 150 cm. Wymaga stanowiska słonecznego lub lekko zacienionego. Gleba próchnicza i przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna. Ze względu na stosunkowo łatwą uprawę stosujemy ją na rabatach oraz na kwiat cięty.
Przykładowe odmiany Lilium tigrinum  to m.in.  ‘Connecticut King’,  ‘Mount Blanc’, Liliom davidii, Lilium concolor van coridion, Liliom bulbiferum.

Grupa II - mieszańce martagon - pochodzą od gatunków Lilium martagon - lilia złotogłów i Lilium Hansonie - lilia Hansona. Mimo wielu zalet lilie te w naszych polskich ogrodach są bardzo rzadko spotykane. Lilie martagon i jej botaniczne odmiany mają dużą gamę barw, zwieszone kwiaty i długie kwiatostany. Kwiaty te są typowymi liliami ogrodowymi o niepowtarzalnym naturalnym uroku i wdzięku. Ich odmiany wymagają gleb zdecydowanie wapiennych, ale w naturalnym środowisku spotkać je można także na żyznych nieprzesychających warstwach gleb liściastych. Pierwsze tego typu mieszańce powstały w Holandii 1886 roku i pochodzą od dwóch gatunków: L.martagon i L.hansonii. Są to bardzo silne rośliny, które odznaczają się dużą odpornością na choroby wirusowe. Należą do najwyższych lilii - mogą nawet przekraczać 2 m wysokości. Do tego są efektowne: w kwiatostanie mają niekiedy ponad 50 kwiatów. Rośliny te mogą być wykorzystywane w obsadzaniu rabat bylinowych oraz jako kwiaty cięte.

Grupa III - mieszańce candidum - zostały wyhodowane w wyniku skrzyżowania Lilium candidum - lilia biała i Lilium chalcedonicum oraz ich mieszańca Lilium x testaceum. Są to kwiaty duże, o intensywnym zapachu, wyróżniające się silnym wzrostem. Kwitną od czerwca do sierpnia. Sadząc je na stanowisku słonecznym mogą dorosnąć do 120 cm. Dobrze byłoby posadzić je w glebie gliniastej, zwięzłej, a do tego wilgotnej i zasadowej. Lilie te są odporne na mrozy, ale zaleca się okrycie roślin na zimę liśćmi. L. candidum, inaczej niż większość lilii, wymagają jedynie 2,5-centymetrowej warstwy ziemi nad cebulą. Przekwitłe kwiaty usuwamy, pozostawiając jak najwięcej liści, aby nowe cebule były duże i silne.

Grupa IV - mieszańce amerykańskie - otrzymane przez skrzyżowanie gatunków amerykańskich: Lilium canadense - lilia kanadyjska, Lilium pardalinum - lilia lamparcia, Lilium kellogii i Lilium parryi. Kwiaty te nie mają w naszych warunkach większego znaczenia. Część z nich, to typowe odmiany szklarniowe, nieprzydatne dla ogrodników. W większości mają drobne kwiaty, o silnej barwie żółtej, pomarańczowej i ciemno nakrapiane. W ogrodach najczęściej uprawia się Lilium ocellatum, nazywaną lilią Humbolta. Największa z lilii amerykańskich, to ‘Bellingham Hybr.’ osiągająca nawet 2,2 m wysokości. Wymagają gleby kwaśnej, wilgotnej i stanowiska półcienistego.
Grupa V - mieszańce longiflorum - powstały z trzech podobnych gatunków: Lilium leucanthum, Lilium longiflorum i Lilium philippinense. Odznaczają się bardzo długimi, wąskimi trąbkami kwiatowymi w kolorze białym. W naszych warunkach klimatycznych, w uprawie gruntowej, kwitną niestety trochę późno, bo w drugiej połowie sierpnia. Przy zbyt wczesnych przymrozkach ich cebule, nieprzygotowane do spoczynku mogą przemarzać. Wszystkie mieszańce tej grupy mogą, a nawet powinny być uprawiane w szklarni na kwiaty cięte.

Grupa V - mieszańce trąbkowe - obejmują liczne odmiany i mieszańce otrzymane w wyniku skrzyżowania Lilium regale - lilia królewska, Lilium sargentiae - lilia Sargenta, Lilium leucanthum, Lilium sulphureum oraz Lilium henryi. Mieszańce trąbkowe należą do najpowszechniej uprawianych lilii ze względu na dość dużą odporność na choroby i trudne warunki atmosferyczne oraz łatwość rozmnażania z nasion. Charakteryzują się silnym wzrostem i obfitym kwitnieniem. Kwiaty ukazują się pod koniec lipca i wydzielają mocny zapach. To właśnie Lilium regale znana piękność lilia królewska zapoczątkowała istnienie tej grupy. Lilie trąbkowe najlepiej rosną na glebie o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym, w miejscu słonecznym lub półcienistym. Na zimę dobrze jest lekko przykryć posadzone cebulki liśćmi korą lub słomą. Trzeba też chronić młode pędy przed wiosennymi przymrozkami.

Grupa VII - mieszańce orientalne - powstały z gatunków Lilium aura tum - lilia złocista, Lilium speciosum - lilia wspaniała, Lilium japonicum - lilia japońska i Lilium henryi - lilia Henry’ego. Jest 
to grupa lilii najdroższych w uprawie, ale jednocześnie o najpiękniejszych kwiatach. Ze względu na bardzo dużą wrażliwość na mróz, kwiaty te wykopuje się jesienią i przez zimę przechowuje w torfie,  w pomieszczeniu o temperaturze ok. 20C, a wiosną wysadza. Można też sadzić je w dużych pojemnikach i zimować, ustawiając w chłodnej piwnicy. Lilie orientalne są również wrażliwe na chłody i deszcze latem. Kwitną pod koniec lipca i w sierpniu. Wymagają gleby kwaśnej, torfowej. Najlepiej kwitną w miejscu lekko ocienionym. Do najcenniejszych odmian tej grupy należy zaliczyć ‘Casa Blanca ’- najpopularniejsza biała lilia i ’Star Gazer’.

Grupa VIII - mieszańce niezaliczone do powyższych grup, w tym mieszańce powstałe ze skrzyżowania odmian wywodzących się z grupy mieszańce longiflorum i mieszańce azjatyckie. 
Te ostatnie łączą w sobie cechy lilii długokwiatowej z odmianami lilii azjatyckich. Pierwsza z nich reprezentuje kształt kwiatów zbliżonych do trąbki - dekoracyjne, błyszczące liście, obfite kwitnienie. Lilie azjatyckie zaś wnoszą do tych mieszańców cechy szerokiej skali kwiatów, łatwość rozmnażania się i dużą tolerancję na czynniki klimatyczne i chorobowe. Mieszańce LxA wyróżniają się pięknymi, pastelowymi barwami, minimalnym kropkowaniem na płatkach i delikatnym zapachem.

Grupa IX - obejmuje wszystkie pozostałe mieszańce, których pochodzenie jest nieznane, jak również tzw. naturalne gatunki lilii.

Lilia Casa Blanca

Lilia Casa Blanca

Lilia królewska

Lilia królewska

Lilia odmiany Connecticut King

Lilia odmiany Connecticut King

Lilia odmiany Liliom bulbiferum

Lilia odmiany Liliom bulbiferum

Lilia odmiany Liliom davidii

Lilia odmiany Liliom davidii

Lilia odmiany Lilium concolor van coridion

Lilia odmiany Lilium concolor van coridion

Lilia odmiany Mount Blanc

Lilia odmiany Mount Blanc

Lilia tygrysia

Lilia tygrysia

Lilia wspaniała

Lilia wspaniała

Lilie martagon

Lilie martagon

Lilia Candidum

Lilia Candidum

Lilia odmiany Star Gazer

Lilia odmiany Star Gazer

Oceń artykuł
5,00 / 3 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Agnieszka Affek

Polecamy Ci również

Zobacz także